EMMA BRUNT

Van publiciste en columniste Emma Brunt verscheen in 1986 het boek Jaloers - gesprekken over jaloezie (de Arbeiderspers, Amsterdam).

Met toestemming van Emma Brunt geven we hier een deel van haar gesprek met de cineaste Nouchka van Brakel weer.

Nouscha van Brakel :

Jaloezie is net hooikoorts

Maar, jaloers ben ik wel, hevig zelfs. Het begon bij mij al te woelen als iemand 's avonds belde uit het café met de mededeling dat het wel "wat later" kon worden, en dan werd het de volgende ochtend elf uur. En als ik hoorde met wie hij in feite op stap was geweest, werd ik helemaal razend, want dan dacht ik die? Die zou ik nog geen stuiver geven, heb ik me daar de hele nacht over liggen opwinden! Jaloezie is net hooikoorts, je weet uit ervaring dat het over gaat als het gras is uitgebloeid, maar ondertussen ben je flink aangedaan. In de war.		'Wat was dat?', vraag ik als ze weer binnenkomt. 'Krankzinnig,' zegt ze peinzend, 'dat wist ik niet meer. Mijn eerste echtgenoot vertelt me net dat ik vroeger altijd begon te zeuren als we in de buurt kwamen van Leidschendam, want daar woonde een vrouw waar hij ooit wat mee had gehad. Als ik het bordje Leidschendam in de berm zag staan probeerde hij altijd mijn aandacht af te leiden zo van: kijk eens wat een gekke vrachtwagen, want anders begon ik weer te zeiken.' Was dat je wraak? opper ik. 'Wraak, vergelding, sarren, geweld het hoort er allemaal bij. Als je toegeeft aan je jaloezie slaat er wel eens een stop door, vooral als je een slok op hebt. Je moet nooit drinken op een ongelukkige ziel, dat is weinig verheffend.
De kijk op jezelf wordt er al met al niet rooskleuriger op. Je valt jezelf zo tegen in dat soort situaties. Maar het is goed dat je leert relativeren, op die manier steek je er toch weer wat van op. Je kunt jaloezie niet buiten het leven plaatsen alleen als je het apart zet en op zichzelf bekijkt wordt het iets raars. Of iets monsterlijks.'		Ze vertelt over een workshop waarin ze aan method acting heeft gedaan. 'Afgunst. De regisseur wilde dat ik afgunst bij mezelf op zou roepen. Maar ik kon het niet. Ik kon in mezelf niks vinden. En geen van die acteurs kon het. Al die negatieve gevoelens, zoals haat, jaloezie, agressie en egoïsme, zijn heel moeilijk om te erkennen. Tenslotte zei die regisseur tegen me "Probeer het eens met haat." Ik was eventjes bang dat ook dat me niet zou lukken, want haat was een gevoel dat ik nog nooit had toegegeven, niet aan anderen en niet aan mezelf. Maar toen opeens moest ik aan iemand denken en daar was het: haat. Doorleefde, authentieke haat.' Ze glimlacht bij de herinnering. 'Wat een opluchting. Ik had achteraf het gevoel alsof ik in de sauna was geweest, alsof ik helemaal was schoongespoeld. Een soort helderheid, als zon over een landschap.'

Links Nouchka van Brakel:
http://www.dds.nl/~groene/1995/20sept95/brakel.html